در این دنیا جایی برای قایق من نیست

کاش بودی!

با هم قایقی می ساختیم

و از این زندگی و دفتر  نقاشی ها

 میرفتیم...

سهراب تو تکه نانی داشتی

مردم این دنیا تکه نانی هم ندارند

همه محتاج دگرانند

سهراب در دنیای من

سر سوزن ذوقی نیست

اما مادرم برگ گل است

پدرم آب روان...

سهراب عاشقان از دل هم بیخبرند

عابران بیخبر از گریه ی شب بوها

میگذرند

سهراب کاش با قایقت میبودی...

چشم به راه توام اما

خندید گریه ی بی تاب مرا

این بار ندید

نفهمید دلم دلتنگ است

نفسم میگیرد

تا صدای پر پروانه ی عاشق را

روی گلبرگ گل نرگس تو میشنود

چلچله ها میخوانند

هر غروب جمعه

قصه ی دیدار تو را

همه ی پنجره ها میدانند

تو غروب جمعه می آیی

نزدیکی...

آن که دور است منم

بی آنکه باور کرده باشی

عاشقت هستم...

نمیفهمی چقد من دوستت دارم

نه هرگز نخواهم گفت:

من عاشقت هستم

من هم یکی مثل توام

یک عاشق مغرور

با این تفاوت که

تو عاشقم نیستی

تو التماس عشق را هرگز نمیفهمی...

مغرور محبوب من

کمی معجزه ی لبخند را

باورکن

دل تو با دل من نیست

نمیدانم چرا دوستت دارم

نمیدانم چرا گاهی برای تو دلم تنگ است

با این که میدانم بیتفاوت از کنارم میروی

اما نمیدانم چرا

با قدمهایت دلم آرام میلرزد

پاسخ شعرهایم را خودم جای تو میگویم

نمیدانم...

کنارپنجره بخارگرفته وقت تنهایی!نوش جانت.

چای رفاقت من همیشه تازه دم است

برگرفته از وبلاگ الناز

رنگ مرا...

روی بوم میکشید...

دو کبوتر در قفس...

دو صدا پشت طنین...

صدای نفس پنجره ها هم

سنگین پشت دیوار دلم میکوبد

من به بی مهری مهتاب شکایت کردم

و به تاریک شدنهای شبانه

بی گردش یک ستاره عادت کردم

من قفس میخواهم...

و کسی که قفس قلب مرا

کنج دلش جا بدهد...

آسمان میخواهم و دو بال

تا با هیاهوی کبوترها پرواز کنم

روی بوم کودک رنگین کمان رنگ خداست

و خدایی که همین نزدیکی است

از دل خسته و بیتاب من آگاه تر است

من خدا را میخواهم...

رنگ اشعار من است

بی هوا دل تپشش میگیرد

تا تو را میبیند...

سایبان های زمان می افتند

بر جدار همه ی همهمه های دل من

سهم چشمان من انگار فقط تاریکی است

سهم چشمان تو هم بی خبری

و سه بخش است نگاه منو تو

فاصله...همین...

سهم نگاه همه ی بی خبران دلتنگی است

در چشمهای تو حس میکنم  اما

احساس قلبم در تمنای حضورت

بین تپش های زمان گم میشود

افسون شدم  انگار...

افسون یک افسانه ی دیرین

آری همان روزی که سیب را

از شاخه ها چیدی...

نیمه شبها که دلم میگیرد

من در آغوش خدا میگریم

هر زمانی که دلم میشکند

زیر باران خدا بوسه باران میشوم

عشق در نام خداست...

تو اگر عاشق دلباخته ای

به تمنای همان چلچله ای

که همین نزدیکی

به هوای دل تو میخواند

پر پروازت را  به کبوترهای دلشاد مده

به هوای دل آن چلچله آواز بخوان...

مثل هوای هر روز

که به اندازه ی یک قرن دلم میگیرد

دانه دانه  نرم نرم برف میبارد باز

آدمک برفیها

خسته از گرمی آن عشق فراموش شده

خسته از گرمی آتشکده ی خورشیدند

ردپایم قلب زمین را میشکافد انگار

و کسی نیست که هم پای سکوت من شود

چه غریبانه هوا

مثل هوای دل من دلگیر است